Een Travellerspoint blog

We zijn dozen aan het legen

In ons nieuwe appartement

storm 19 °C

Maandag, 27 juli 2015
We hebben er nu 5 dagen op zitten na de verhuizing. En er is wat af gebuffeld.
Er was een verlanglijstje van zaken die we echt nodig hadden voor ons stulpje. Waarvan de belangrijkste was: KASTRUIMTE! Daar wist ene IKEA wel raad mee. Willy, een zeer kundige adviseuse, loodste ons door de kasten-plannen er daaruit kwam naar voren wat we wilden en zochten. De schuifdeurkast van 240 cm hoog en 150 cm breed, met aan de ene kant matglas panelen en aan de andere kant spiegelpanelen. Met vier schuiflades, 4 planken en 2 roedes. Soft close beslag erop en dat moet het dan worden. Er wordt ook nog een smal hall kastje besteld, twee kledingrekken voor op zolder en nog wat los gesnuffel. Willy raadde ons aan om alles in een keer te laten bezorgen, dat was dan maar een keer € 45,-.
Door de lengte van de onderdelen kon het nooit in onze auto, ook niet met de stoelen plat. Donderdag hadden we alles binnen: 21 pakketten met DIY zaken.
Vrijdag ben ik bezig geweest met het in elkaar zetten van de tuinset uit Beekbergen (poten monteren en alles lekker in de teakolie zetten) en ik heb het stapelbed weer in elkaar geschroefd, beiden op zolder. Vervolgens heb ik een schoenenkastje voor in de hall in elkaar gefröbeld en aan de muur geklonken (het heeft maar twee pootjes aan de voorkant). We vinden het zo leuk en praktisch dat we er nog een naast willen hebben.
Hilde en Ton hadden hun diensten aangeboden om dozen uit te pakken en meubels in elkaar te schroeven. Een klein kledingkastje werd eerst uit elkaar gehaald en naar de zolder gebracht. Die hoge kledingkast kun je ook niet in je eentje in elkaar zetten: de onderdelen zijn te lang en veel te zwaar. We zijn er toch wel een uurtje of vijf mee bezig geweest denk ik. De dames hebben op zolder vrijwel alles uitgepakt en geordend. Steven, Mirjam, Eline en Nord kwamen rechtstreeks van de jachthaven ook even lunchen en kijken hoe het ging. Om 19:00 uur hebben we de pijp uit en zijn we naar Restaurant Bar Gezellig geweest. Tsjonge, dat was een feestje! We hadden alle vier een ander hoofdgerecht en iedereen was enthousiast.
Hilde en Ton sliepen op het nieuwe slaapbankje en dat beviel ze best, wisten ze de volgende dag te melden. Maar aan zondagsrust kwamen we even niet toe.
We bleven onder andere sjouwen met verpakkingsmateriaal. Beneden staat vuilbakken, maar wel afgesloten. Alle bewoners hebben er een sleutel van en kunnen hun afval erin kwijt, wij dus ook.
We voelen ons wel een beetje schuldig, maar we beloven plechtig niet meer te verhuizen.
Zwager Fred en (schoon)zus Betsy kwamen nog even langs, ook benieuwd naar ons nieuwe stulpje. Heel gezellig allemaal, maar er moet ook gewerkt worden.

Vandaag was het slecht weer, veel regen en nog steeds veel wind. Maar we wilden toch naar Ikea wat we hadden nog wat aanvullingen nodig. Zoals daar zijn: het reeds besproken schoenenkastje, en een side table in de keuken. Het was dus weer sjouwen geblazen.

Het is inmiddels maandag, 27 juli.
We hebben nog wat dingen nodig van die Zweed dus op naar Duiven. Daar zit een heel grote IKEA. En dat weten de Duitsers ook: het barst van de auto’s met KLE op de nummerplaat (Kleve).
Het weer is naadje: regenen, niet gezond meer. Oh ja, en wat nog meer? Schoolvakantie, eikels, dan zit de hele omgeving in de ballenbak en de ouwe lui proberen alle stoelen, bedden en banken uit.

Kortom: een helse drukte. Dat hebben wij weer. Maar we scoren wat we nodig hebben en zijn als een kind zo blij dat we deze slecht weer voorziening achter ons kunnen laten. Eenmaal weer thuis: schroeven en boren en monteren en ophangen en schuren en…… Monteren van Ikea spulletjes dus.
Op dinsdag is Anneke jarig en hebben we ’s morgens een heerlijke Huissense Bol bij de koffie genoten. Nou, deze kan de vergelijking doorstaan met die topper uit de Vughtse straat in den Bosch: heerlijk. ’s Middags weer druk bezig om verhuisdozen leeg te krijgen en dat lukt aardig. Top Movers wordt gebeld om een stapel lege verhuisdozen op te komen halen want het staat ons inmiddels heftig in de weg. Ook dat lukte, zij blij, wij blij!
Woensdag moest de auto een grote beurt hebben, dit keer alweer een andere garage. Wassink in Arnhem, maar daar wonen we vlak bij. Hun vraag was of in een autootje of een fiets wou lenen. Even de afstand geGoogled en dat bleek alleszins me te vallen. Wat ik beter had kunnen doen was Buienradar bekijken, dan had ik het anders aangepakt.
Keurig op tijd meld ik me bij de KIA-garage en wordt keurig op een soort chic balkon geposteerd met een goed uitzicht en geweldige koffie. Tevens een recente krant: je hoort mij niet klagen.
Maar dat fiets idee bleek toch niet goed uit te pakken: regenen met bakken. En dat bleef ook zo. Er kwam een huurautootje terug en de chef werkplaats vroeg me of ik geïnteresseerd was. Mooi wel dus. Om vijf uur was het hele spul klaar en de rekening ook. Dat je nieuwe banden niet bij de vak garage moet bestellen is me al langer bekend dus wees ik het aanbod af: ik heb nog voldoende profiel om door de APK te komen. Thuis weer een handig kastje in elkaar geschroefd en in de gang naast z’n broertje gehangen. Het staat heel mooi.
Het is inmiddels donderdag, 30 juli en Anneke stelde voor om een doos met allemaal goed en bruikbaar spul naar de kringloop te brengen en ook die hebben ze in Huissen. In dezelfde richting Bemmel vonden we tal van andere bedrijven die wellicht ook interessant zijn in de toekomst.
Gelijk maar door naar Sickeszplein en Kweekland. Op het Sickeszplein schilderijen opgehaald en op Kweekland wat planten en potten voor op ons balkon.
Ondertussen staan er op zolder nog boeken om uit pakken en hier in kleine kamertje nog een doos of negen. Het komt nog wel goed. We wonen hier ook alweer een HELE week.

Geplaatst door zwit.too 10:22 Gearchiveerd in Nederland Reacties (0)

Op naar ons nieuwe appartement

Het lukt allemaal (met hoofdbrekens!)

overcast

Zondag, 19 juli 2015
Voor al onze trouwe lezers even een update van de laatste ontwikkelingen.
Afgelopen woensdag was de overdracht van ons appartement bij Advocaten- en Notariskantoor Dirkzwager in Arnhem: het liep gladjes en gezellig. Ja, dat kan ook op een notariskantoor!

We hebben het kampeerleven even achter ons gelaten. Na Lierderholt bij Beekbergen, een camping bij Akersloot vanwege een 40 jarig huwelijk in Heemskerk van Ton En Suzanna en camping Warnsborn in Arnhem staat nu de caravan voor de deur van ons correspondentieadres van de afgelopen 10 jaren, Sickeszplein te Arnhem.

De afgelopen dagen zijn we alweer een paar keer naar Black Alicante geweest. Anneke heeft twee controlebezoeken aan het Radboud gebracht en Schilder Henk (met hoofdletter!) is bezig ons appartement van een nieuw kleurtje/geurtje te voorzien. Morgen is Henk klaar en a.s. woensdag staat de verhuizer op de stoep. We zijn vanmiddag ook even naar Huissen geweest om een paar dingen te brengen en te halen. Ook twee buren bezocht met het verzoek hun auto’s a.s. woensdag ergens anders te plaatsen i.v.m. de verhuislift. Kim heet de dame onder ons had er geen moeite mee, want het was niet haar parkeerplek: Foutje. Haar buurman moesten we hebben en die heet Geraldo en die zou maandagavond z’n auto ergens anders zetten. De buurvrouw van nr 2 heeft al toegezegd het plekje vrij te houden: alles geregeld voor V-day!

Op internet aan het zoeken geweest voor een huisarts en we vonden er meerdere. Maar1 was er erg in de buurt en zag er aan de buitenkant heel nieuw uit: daar kunnen ze vast wel een paar nieuwe klantjes gebruiken. Morgen maar eens bellen. Een plakje voor de caravan in de winter hebben we ook al gevonden: 2,9 kilometer bij ons stulpje vandaan! Het ziet er heel professioneel uit en ten alle tijden in- en uitrijden. Ze krijgen een nieuwe klant.
Zomaar weer een dag voorbij. Terug naar ’t Sickeszplein voor een happy hour drankje.

Geplaatst door zwit.too 13:23 Gearchiveerd in Nederland Reacties (0)

Hectische tijden

...en weinig vakantie

sunny

Hectische tijden.
Tijdens onze voorjaarstrip waren we net drie weken onderweg en zaten we in Tsjechië.
We krijgen een telefoontje van onze makelaar: jullie boshut is verkocht!
Zo, eindelijk. Natuurlijk zijn we blij. Maar hoe nu even verder?
We plannen de volgende stappen:

  1. 1 als een speer terug naar Nederland om te tekenen
  2. 2 eenmaal terug twee appartementen bezoeken.
  3. 3 een bod uitbrengen en een opleveringstermijn vaststellen.
  4. 4 voor we er erg in hebben hebben we een appartement gekocht in Huissen.
  5. 5 het koopcontract van de boshut wordt getekend
  6. 6 op zoek naar een verhuizer (gevonden) en opslag regelen.
  7. 7 drie verschillende campings geregeld (we gaan van 30 juni t/m 15 juli kamperen: geen huis meer).
  8. 8 zo staat de vaan er nu voor. We worden nog net niet gek; tot nu toe alles onder controle.
  9. 9 het concept koopcontract is binnen en uitgeprint (’n pagina of 70!)
  10. 10 Zo, nu even aan de koffie.
Je ziet het, alles klopt.
Anneke moet nog geopereerd worden in Nijmegen en we vieren ook onze 48-jarige huwelijksdag
In die tijd.

Inmiddels hebben we de hypotheek geregeld, de tuin opgeruimd, de rommel weggebracht met het
afvalkaartje van Mieke.

De notaris in Putten Kuipers & van ’t Spijker, stapelt de ene blunder na de andere op elkaar en
probeert mij op te laten draaien voor haar fouten (‘ik ben ziek geweest’).
En ik ben nog nooit notaris geweest!
Maar het komt toch goed! Daarvoor moest ik wel op zoek naar een faxmachine en die zijn er niet
veel meer.
We mogen de caravan op het erf van Femke en Henk zetten om alles in te pakken voor de
aanstaande weken. Lastig klusje: een deel blijft in de boshut, het grootste deel wordt door de
verhuizers opgehaald en een niet gering deel moet in de caravan en auto. Anneke stroomlijnt het
hele proces en ik doe andere onbeduidende dingen.

Op 30 juni, wij staan ondertussen gerieflijk op camping Lierderholt, vlakbij Beekbergen, mogen we ’s morgens heel vroeg ons nestje uit want de verhuizers staan om 07:30 uur voor de deur.
Het klopte allemaal als een bus. Wij hadden al meer dan 60 verhuisdozen ingepakt en zo’n 15 boekendozen. De drie heren trokken er flink aan en om 11:00 uur waren ze klaar en een half uurtje later reden ze weg.

Op 1 juli zijn wij officieel dakloos. De Gemeente Lingewaard, waaronder de stad Huissen valt, heeft ons inmiddels ingeschreven per 15 juli: ook geregeld. De Gemeente Hoorn heeft ons uitgeschreven: dank voor de gastvrijheid!
De KPN stuurt een 3in1-set (TV-telefoon en internet) naar het adres Reeënbergweg 18-107: kan niet anders! Huhhh?

De afspraken voor Anneke’s operatie worden bevestigd, ’t wordt inmiddels bloedheet en in het zwembad op de camping mag je alleen maar staan en zeker geen zwembeweging maken want je slaat iemand zomaar bewusteloos.
We eten een keer in de Lierderhoeve, op de camping, goed en niet duur.
Op vrijdag de derde juli hebben we een afspraak met Mieke Knuiman, de eigenaresse van Black Alicante 34, Huissen om wat maten op te nemen en wat dingen over te nemen.

De 4e juli is traditiegetrouw onze trouwdag en die hebben we samen gevierd in het a la carte restaurant van Lierderhoeve. Het was verrassend goed. Onverwachte, heerlijke, tussendoortjes en prima service: een aanrader als je in de buurt bent.

Het is nog steeds heerlijk weer als ons gezin zich de volgende dag, zondag de 5e, verzamelt bij appartementencomplex de Swaenebloem. We hebben vol trots ons nieuwe plekje aangewezen en wat in de buurt rondgekeken. Vervolgens op naar het centrum voor een lunch. Het is makkelijk te lopen, nog geen kilometer en je staat midden in de stad. Het restaurantje wat we in gedachten hadden en waar we niet konden reserveren, deed een partij moeilijk waaruit zonneklaar bleek dat ze geen interesse hadden in een groepje van 9 mensen. Ook goed, dan maar geen Big Fish.

Inmiddels werden er overal podia opgebouwd en werd life muziek gemaakt. Op een ander plein zagen we restaurant de Betuwe met een enthousiaste serveerster. Die schoof zonder problemen een stel tafels en stoelen bij elkaar in de schaduw van parasols en klaar waren we. We hebben heerlijk gegeten en kregen van onze kinderen een tegoedbon te besteden bij ….. maakt niet uit, het was harde valuta. Waarvoor natuurlijk hartelijk dank!

De 6e juli is Anneke’s operatiedag. We werden vriendelijk doch dringend verzocht om om 07:30 uur bij de receptie aanwezig te zijn. Om 08:00 uur ging Anna onder zeil en onder mes. Algehele narcose.
Een tijdje op de verkoever en om 10:00 uur kwam ze in haar bedje op de Short Stay Unit alwaar ik haar jaap (nou, sneetje onder een pleistertje) mocht bewonderen.
Het was haar allemaal erg meegevallen.

De CIO (chirurg in opleiding) kwam vertellen dat alles heel goed verlopen was.
Er druppelden twee dames binnen. Eén moest nog geholpen worden (werd vertraagd door een spoedje) en de andere had een klik-kunstbeen aangemeten gekregen. Enge verhalen! Bij voorbeeld al fietsend je kunstbeen bijna verliezen: ik heb er wel beelden bij.

Anneke kon van haar infuus af en had geen pijn meer en dat gaf de mogelijkheid zwager Fred te bezoeken (ook in het Radboud) die te horen had gekregen dat ie toch nog een dagje moest blijven. Da’s dan niet leuk. Wij konden hem en Betsy een beetje opbeuren.
Ook Anneke moet nog een nachtje blijven want het kalkgehalte moet de volgende dag weer gecontroleerd worden. ’s Avonds werd de bloeddruk nog gemeten en die was veel te hoog.
Om 06:10 uur hadden de verpleegsters er weer zin in en begonnen weer naalden in Anna te steken om bloed af te nemen. De bloeddruk was nu wel goed.
Uit de bloedtest leek dat er nog een weekje kalktabletten geslikt moeten worden en dat dan de zaak waarschijnlijk wel onder controle is.

Ik bracht de nacht door in de caravan en toog ’s morgens op pad om Anneke op te halen. Die zit er gewoon weer fris en fruitig op me te wachten.
Mirjam eiste dat Anneke op het Sickeszplein zou overnachten, want in de caravan vond ze maar niks als je net geopereerd bent. En zo geschiedde. Ook de a.s. nacht mag Anneke niet in de caravan slapen: toe maar. Ik moet pannenkoeken bakken dus ik zal ook maar blijven slapen.

Met Anneke gaat het ondertussen lekker, wel af en toe een beetje rust pakken, maar dat is logisch.

Nu ik toch bezig ben: iedereen die op wat voor manier ook zijn medeleven heeft betuigd met Anneke’s gezondheid: hartelijk dank daarvoor. Het bevordert een snelle genezing!

Geplaatst door zwit.too 8:34 Gearchiveerd in Nederland Reacties (0)

Van Biotoop IJsvogel

....naar huis

overcast

Zaterdag, 30 mei 2015
Camping Hartlmühle zag er vanmorgen nat en grijs uit. Maar we stonden weer op tijd aangekoppeld voor het volgende stuk. Dit keer was het 5 over 9 dat we van de camping afreden. We worden continue getrakteerd op regenbuien. Mia vindt uitstekend de weg naar de A3 en die gaan we dan ook de hele dag volgen. Würtsburg, Nürnberg en dan komt Frankfurt. Onderweg zagen we aan de andere kant heel veel fileleed en ontelbare campers en caravans. Aan onze kant viel het enorm mee, we hadden wat keurige omleiding waar de autobaan opgeknapt werd, maar dat gaf nauwelijks vertraging. Onze combinatie loopt echt als een treintje: er gaat ons geen caravancombi voorbij. We halen regelmatig vrachtwagens in en hebben een enkele keer ruzie met vervelende Duitse mannetjes in kleine vrachtwagentjes. Maar verder alles onder controle.
Bij afslag 41 van de A3 moeten we eraf en naar Wallmerod/Diez toe. Dan richting Montabauer. Vanaf daar wordt de camping Eisenbachtal aangegeven.
Na 393 zwaar bevochten kilometers staan we om 14:30 uur bij de camping, maar die heeft “Mittagsruhe” tot 15:00 uur.
We vinden dat een vreemd verschijnsel, maar je komt het overal op Duitse campings tegen.
We raken aan de praat met een ander stel die ook met hun caravan staan te wachten om aan te kunnen melden en naar binnen te kunnen.
Om drie uur gaat er een ketting naar beneden en kunnen we ons aanmelden. We worden in het Nederlands met accent aangesproken. Het is de baas zelf en hij heet Wolf (van z’n achternaam, z’n voornaam wil hij niet vertellen). Ik begin m’n betoog over de vergeten pasjes en de foto’s op m’n telefoon. “Hou maar op met zoeken, natuurlijk geloof ik je”. Dit is een totaal andere aanpak dan in Grein (A). Het wordt een heel geanimeerd gesprek. Hij is van geboorte een Zuid Afrikaan en heeft over de hele wereld gezworven. Vindt Duitsers een zeurend volk en als iedereen eerlijk en open was zag de wereld er heel anders uit. Wat een man!!! Hij zei dat hij twee biotopen in de buurt had gebouwd en die wilde hij graag laten zien als ie tijd had. Enfin, ik kom uit de Sanitairanlagen en hij klampt me gelijk aan. “Ik heb nu even tijd” en sleurt me zijn auto in. Was zijn kantoor al een ongelofelijk bende, in z’n auto was het zo mogelijk nog erger! Maar dat deerde niets. We sjorden met krakende veren door diepe geulen en karrensporen en kwamen aan bij een grote vijver: de plaats voor zijn vogelbiotoop en met name de ijsvogel. Er zit al dertig jaar werk in! Overal insectenhotels en op diverse plaatsen A4-tjes met tekst en uitleg in drie talen. Het enthousiasme van Wolf is onbeschrijfelijk. We rijden nog een eindje verder en hij wijst me zijn volgende project aan: een visbiotoop in wording in het riviertje de Eisenbach. Wat een wonderlijke man. Ik genoot van zijn enthousiasme. De caravan heeft ondertussen een mooi plekje met zijn trekhaak naar de wegkant.
Zo, tijd voor een drankje, want
a. Het Is zaterdag
b. Het is 5 uur
c. Morgen zijn we thuis
d. Anneke is klaar met poetsen
e. ..en ik met typen
We hebben er een kleine 400 kilometer opzitten en zijn nog 1 etappe van huis verwijderd.

Zondag, 31 mei 2015
Ja, we ruiken de stal, dus zijn we weer op tijd uit de veren. Om 09:10 uur zijn we onderweg en moeten ook gelijk tanken. We komen door een klein dorpje en zien een tankstation: bingo.
Door naar de Autobahn A3 en daar komen we nog een tankstation tegen. € 0,10 per liter goedkoper!
Tja, zo’n 290 kilometer is over autowegen een appeltje-eitje verhaal. Daarom zijn we in Zevenaar maar even afgestoken om (schoon)zus Betsy op te zoeken en te informeren hoe het met Fred in het Radboud gaat. Aldaar de lunch genuttigd, we hadden p.s.v.r. frische Brötchen gekocht.
Dan maar weer verder naar Beekbergen. De caravan ontdoen van z’n koelkastinhoud en de vuile waszak mee. En verder alles wat we dragen kunnen.
In Arnhem stond de tafel gedekt voor een aspergemaaltijd: heerlijk.
’s Avonds slapen we weer in ons eigen bedje.
Een onverwacht, maar wel gehoopt einde van onze voorjaarstrip. Ons huis verkocht, wat we graag willen kopen (en kunnen betalen) is nog beschikbaar en we hebben nog een maand om alles te regelen. Moet lukken.
We hebben deze trip 2806 kilometer gereden en dat is niet veel.
Maar het was dan ook maar drie weken on the road.

Geplaatst door zwit.too 7:39 Gearchiveerd in Nederland Reacties (0)

Oostenrijk uit...

Duitsland in

sunny 20 °C

Donderdag, 28 mei 2015
Vanmorgen zag de wereld er een stuk aangenamer uit. De zon schijnt lekker en er staat minder wind dan vorige dagen. Er is een KIA garage in het dorp, dus kunnen we even de kapotte koplamp laten vervangen. Verder vatten we het plan op om naar Mauthausen te gaan. We hebben ergens het idee dat we er al eens geweest zijn, maar dat bleek niet het geval te zijn. We denken dat het Theresienstadt geweest is. Aan het begin van de middag reden we langs de Donau richting Concentratiekamp Mauthausen. Wat moet je er van zeggen. Diep onder de indruk van wat we gezien hebben. Onvoorstelbaar wat één man teweeg kon brengen. Gruwelijk. Stilletjes reden we terug naar Grein.
Anneke orakelde onderweg dat ze toch echt Wiener Sacher Torte wil scoren. We komen zowaar een bakker tegen. Heerlijk gebak, maar geen Wiener Sacher Torte. Dus reden we met andere lekkere dingen terug naar de camping. Oef, lekker hoor!
We willen morgen verder en ik dacht even af te rekenen. Dat leverde een enorme discussie op met de campingbaas. Hoe dat zo? Wel, zoals je weet zijn we onze campingpasjes vergeten. Tot nu toe geen probleem, maar hier wel. De foto’s van de pasjes vond de baas niks waard, want ieder kan wel pasjes fotograferen. En meer van dat soort onzin argumenten. Ik zei tegen de baas dat ik zou betalen wat hij me wilde laten betalen. Dat kon dus ook niet. Ik heb me omgedraaid en ben weggelopen. Een tijdje later komt ie weer aansjouwen en begint van voren af aan. Ik draai me wederom om en besteed er geen aandacht aan. 20 minuten later komt ie weer aanzetten nu met een rekening. “Uit coulance” kregen we een aangepaste rekening. Goeie Gozer, die campingbaas.

Vrijdag, 29 mei 2015
Er gaat ’s nachts nogal wat door onze bolletjes, het resultaat is dat we allebei vroeg wakker zijn.
Zo ook vanmorgen. Schrik niet: om even voor negen uur rolden de KIA en de ZWIT.Too van de camping af. Het is mooi weer om te rijden en ook niet te druk. De route is simpel: Linz, Wels, Passau (D) en dan op Regensburg aan. We hadden een camping gevonden in Laaber, een stuk voorbij Regensburg. Na de afslag van de A3 is het nog een kilometer of 14 naar Camping Hartlmühle.
In idyllisch plekje in een dal met een riviertje die de molen aandrijft en die dan weer elektriciteit opwekt voor de camping. Prachtig! De camping wordt bevolkt door veel permanente gasten. Er is maar een klein veldje over voor passanten. Maar we staan gebeiteld. Met zo’n 310 km op de teller hebben we een wel bordje eten verdiend met een drankje, vinden we.
Langs haar bevallige neusje weg zegt Anneke dat het drinkwatersysteem het niet meer doet. Fijn. Nu had ik onlangs een setje reserve spullen gekocht, waaronder een waterpompje. Het hele tweepersoonsbed ontmanteld, de watertank open gehaald en de oude pomp eruit gesleuteld. De nieuwe pomp aangesloten en die loopt weer als een zonnetje. Goed gedaan, jochie! De watertank en consorten weer in elkaar gedraaid en de bedden opgemaakt.
Morgen willen we een nog langere tocht maken en komen dan in de buurt (voorbij) Frankfurt terecht, hopen we. Je merkt het: we zijn op weg naar huis, daar is een hoop te doen en te regelen.

Geplaatst door zwit.too 11:29 Gearchiveerd in Duitsland Reacties (0)

(Berichten 36 - 40 uit 50) « Pagina .. 3 4 5 6 7 [8] 9 10 »